7th INTERNATIONAL LITERATURE POETRY FESTIVAL

   

Ο ακτοφύλακας επιστρέφοντας


Όταν ανακάλυψα ότι υπάρχει η γλώσσα
άρχισα να μαθαίνω ωραίες λέξεις
έμαθα πολλές
όμως δεν βρήκα ανθρώπους να τους τις φορέσω
κατ’ ακρίβεια βρήκα λίγους
όπως τον Λαλ
πολύ λιγότερους από τις ωραίες λέξεις
όσες περίσσεψαν
τις φύλαξα μέσα σε ποιήματα
όπως φυλάνε σε χάρτινες θήκες
οι συλλέκτες τα παστωμένα γαρύφαλλα
ή ο ακτοφύλακας στο σκοτάδι
επιστρέφοντας
ενταφιάζει ένα περιστρεφόμενο κομμάτι λάμψης
από τον φάρο μέσα του
για να το ανάψει αργότερα.




The coastguardsman on his return


When I discovered the existence of language,
I began learning beautiful words;
I learned quite a lot,
but they seemed inapplicable.
The people I found worthy
were much fewer than the beautiful words.
The redundant ones
I kept within poems
as a collector keeps pressed carnations
within cardboard boxes
or the coastguardsman on his return at night
entombs a shard of glow
from the lighthouse inside of him
to light up in good time.



Το βιβλίο για τα δέντρα


Διαβάζω το βιβλίο


για τη μυστική ζωή των δέντρων


τα δέντρα συνεννοούνται για τις συγχορδίες των θροϊσμάτων


με ένα νεύμα


όπως οι μουσικοί την ώρα της συναυλίας


για μια κλίμακα


τα δέντρα πρέπει κάποτε να ήταν μουσικοί


που μια μέρα έμειναν ακίνητοι



The Book of Trees


I’m reading a book


about the secret life of trees,


how they beckon their sway into rustling chords


with a mere nod,


like musicians aligning the music


with a baton—


trees are musicians


that one day grind to a halt.




Θρύμματα


Εκείνη τη στιγμή
που το φλιτζάνι πέφτει στο πάτωμα
και θρυμματίζεται σε εκατό κομμάτια
καταλαβαίνεις τη σημασία της ακεραιότητας
ότι αυτό που λέμε ακέραιο
είναι αυτό που αντιστέκεται να μην σπάσει
αυτό που δεν αφήνεται να πέσει
και να γίνει εκατό κομμάτια
αλλά επιμένει να συγκρατεί
ό,τι το αποτελεί
αποφασισμένο να μην δείξει
ότι είναι τόσο εύθραυστο
όσο ένα φλιτζάνι·
ότι είναι ακριβώς αυτό:
εκατό κομμάτια που κρατιούνται γερά


μεταξύ τους για να δείχνουν ένα


Smithereens


In the moment


when the cup falls to the floor


and smashes into a hundred shards,


you realize the value of wholeness;


that what we call entire


is on the verge of smashing—
it is that which resists falling


and breaking into one hundred shards,


that which persistently withholds


the sum of its parts,


determined not to let on


that it is as brittle


as a cup


it is


exactly that:


one hundred shards clinging firmly


to each other


to feign unity.


translation Despina Pirketti