ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΙΚΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟΥ ΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ*

Διαβάζω ξανά τις τελευταίες μέρες τον Έλικα φανταστικού ελικοπτέρου (εκδ.Φαρφουλάς 2010), του Μιχάλη Παπαδόπουλου.

Είναι μια από τις σημαντικότερες ποιητικές συλλογές που γράφτηκαν την τελευταία δεκαετία. Δεν θα μιλήσω όμως γι’ αυτήν. Θέλω να πω δυο λόγια για τον Μιχάλη που πέραν από φίλος, ομότεχνος είναι και εξαίρετος συνάδελφος, από τους καλύτερους στον ελληνικό χώρο στη γνώση και χρήση της ελληνικής γλώσσας η οποία συνήθως κακοποιείται από το συνάφι των δημοσιογράφων.
Ο Μιχάλης με έναν τρόπο που δύσκολα προσδιορίζεται, στα μάτια μου, δεν είναι γήινος και δεν είναι ούτε εξωγήινος. Ένα απόσταγμα αρετών και χαρισμάτων που στα χέρια του Ζαν Μπατίστ Γκρενουίγ θα γινόταν σπάνιο άρωμα.
Δεν έχω συναντήσει άνθρωπο με τόσες γνώσεις για τόσα πολλά θέματα αλλά και με τόσο έκδηλη απουσία έπαρσης.Τον ονομάζω βαθύ γνωστή των πάντων.
Τόσο απολεσμένο στον κόσμο του αλλά και τόσο καλό δέκτη των εγκόσμιων μηνυμάτων-μια επώδυνη περιδίνηση ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο.
Τόσο αντιφατικό στα πράγματα που αγαπά και παθιάζεται. Τόσο αγνό, καλοσυνάτο, ηθικό εκ φύσεως, στα όρια του κακουργήματος. Τόσο ανεξάντλητο αφηγητή και τόσο προσηλωμένο ακροατή.
Όταν βγήκε ο Έλικας, ακούσαμε σε βαθμό βεβαιότητας, ότι θα του απονεμόταν το κρατικό βραβείο. Φυσικά το άξιζε και κανείς δεν θα του έκανε χάρη. Θυμάμαι που βρεθήκαμε τότε για καφέ και -απερίσκεπτα όπως αποδείχθηκε-τον συγχάρηκα. Φευ.
Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν αλλά ο Μιχάλης δεν ήταν μέσα...
Θυμάμαι με πόση ευπρέπεια και χιούμορ το εισέπραξε. Άλλοι θα πενθούσαν. Όμως ο Μιχάλης γράφει ποίηση για τους σωστούς λόγους.
Η ποίηση είναι μια άσκηση αντοχής και μια αναμέτρηση της λέξης υποτίθεται με τη μηχανική επανάληψη ζωτικών αλλά άοσμων, ενεργειών. Αν ο έλικας υπάρχει και στροβιλλίζεται και το ελικόπτερο είναι φανταστικό ,τότε ο Μιχάλης είναι ο υποτιθέμενα μοναδικός πραγματικός επιβάτης του


Κατάθεση στοιχείων

              ---
Θα περιμένουν να δουν
και τις μεγάλες συνθέσεις για να κρίνουν
Πώς καταγράφεται ο σφυγμός της ιστορίας
μέσα στην ποίηση
πώς μετουσιώνονται σε πρόζα
οι νίκες οι ήττες οι αγώνες
Όμως είμαι ακόμα αρκετά νέος
για να πάρω το μονύελο του ιστοριοδίφη
στα χέρια
ή τη σκαπάνη του τυμβωρύχου
Κι αν υπάρχει κάτι που επιβάλλεται να ιστορήσω είναι
με όση αυστηρότητα και προσήλωση γίνεται
το παρόν τούτου του σαστισμένου
από το πάθος κορμιού
που με παρασύρει ώρες-ώρες στα έγκατα
Άλλωστε προτιμώ τις απλές
περιεκτικές και πολλά υπαινισσόμενες
μινιατούρες
σώμα να τρίβεσαι στο δέρμα των στίχων
έως να φτάσεις στην άφατη
γυμνότητα της λέξης
κι υστέρα - που ξέρουμε
μπορεί και να ‘ναι η ποίηση
μονάχα έλικας φανταστικού
ελικοπτέρου


Χαίρομαι να διαβάζω τους φίλους μου

 
(Στους ποιητές Παναγιώτη Νικολαΐδη-Γιώργο Χριστοδουλίδη)

                       ---

Χαίρομαι να διαβάζω τους φίλους μου
Όχι γιατί θα μάθω
κάτι περισσότερο γι’ αυτούς
Ούτε γιατί θα διανύσω, πιο ήσυχος
αυτόν τον ανερμάτιστο
σωρό από λέξεις
που είναι η ζωή τους
Άλλωστε, αυτός
θα πλημμυρίσει μια μέρα
τον κόσμο
Ένα περιπλανώμενο θέαμα
ιλαρής τερατωδίας
που θα επισκέπτονται, με ευλάβεια
η Ταραχή και το Μέλλον
Ούτε για να εξερευνήσω καλύτερα
το καταφύγιο που επέλεξαν «να φθονούν»
Γιατί, εν τω μεταξύ
οι φίλοι μου έφυγαν
Μικροί αποδημητικοί ήλιοι
αφήνοντας πίσω να μας τυλίγει
ένα γλυκό στεντόρειο σκοτάδι
Ένας κρατάει κάτι, σαν φεγγάρι στα χέρια
Άλλος τον καθρέφτη του αμετάκλητου Χρόνου
Άλλος ράβει στο δέρμα το άπειρο άθροισμα
της ζωής και του θανάτου
Άλλος μαζεύει τις φλούδες του εαυτού του
όπως κοτσύφι στον πάγο
Όχι, οι φίλοι μου έφυγαν
χωρίς κανέναν ορισμό του Χρόνου
και του Χώρου
χωρίς άνθρωπο, χωρίς θεό
Για πού;
Τη Γη την εκτροχίασαν
ο Παράδεισος κατέβασε ήδη ρολά
κι η Κόλαση δεν είναι αρκετά ζεστή
να την καταδεχτούν…
Γι’ αυτό, χαίρομαι να τους διαβάζω
Μ.Π.
Η Φώτο από την Πάτρα στην ARS POETICA 2021


*Το κείμενο γράφτηκε το 2020